is toegevoegd aan je favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die men achter den tengeren, witten knaap niet had vermoed...

Weer in de huiskamer zet Ida zich direct aan het schrijven.

Hélène begrijpt.

Aan Boy, haar... haar... verloofde, nee... haar vriend... ja, wat is hij nu eigenlijk van haar... zij wil niet trouwen, herhaalt zij toch steeds... zij wil bij haar, Hélène blijven... die jongen begrijpt haar diepere wezen niet, haar hunkering, haar verlangen, haar eisch om mooie dingen te kunnen bewonderen, af te keuren, te genieten: schilderijen.

Zij hadden de expositie van een modernen, begrijpelijken schilder bezocht, die had je ook nog: een kunstenaar uit het Zuiden, een Limburger. Landschappen was Ida voorbij geloopen, voor een droog uitziend stilleven was zij blijven staan.

— Dat is gerangschikt, zei zij.

— Ik laat hem maar weer eens iets van mij hooren, dien armen vriend van me. Haar stem klinkt bijna luchthartig.

Hélène lacht.

Haar „natuurlijk" klinkt niet zuiver.

Zij ziet het prachtige, teer besneden kopje van Ida, gebogen over den brief. Roodgouden, overvolle haardos breekt brutaal en schoon de zacht aanzwellende, nog blanke schaduw die allengs de kamer vult. Dan ziet zij den stoel leeg.

Hélène staart.