is toegevoegd aan je favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Diep in het zweet ontwaakte hij.

Leni was er niet.

Was zij hem goddome in den nacht gaan zoeken ? Waar, in hemelsnaam waar? Zij was sjoeg op dien jongen!

Grommend draaide hij zich om, op zijn zij.

Leni vocht nog een paar dagen, waarom begreep zij zelf niet, en toen kon zij het niet langer uithouden.

Zij wachtte Jean op, niet ver van zijn huis.

Hij probeerde haar te ontwijken, maar zij hield hem staande.

Doodsbleek zag ze.

— Jean, zei ze, bijna smeekend.

— Ik vertik het, je hebt het me nog al eens geflikt, ook zonder reden, zei hij driftig-gemeend.

Hij voelde zich inderdaad verongelijkt en beleedigd.

— Vergeef het me? verzocht zij, bijna deemoedig.

— En het is misschien toch beter zoo, zei hij op zijn eigen beslisten toon, maar dat meende hij niet zoo heelemaal. Hij pleegde het gewone misbruik van den man met een niet al te fraai karakter behept, en die zich begeerd weet.

Weer — het gebeurde hem nog al eens — in een splinternieuw, nogal opzichtig geruit pak, kwam zijn slanke figuur goed uit. Leni viel het juist nu op, alsof zij het nog nimmer te voren gezien had.

Haar mond geknepen.