is toegevoegd aan je favorieten.

Een afscheid van dit leven

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IV.

Hij zag de menschen nu in een gansch ander licht, dan tot dusver. Hij zag de menschen. Het was wonderlijk. Het was alsof zijn blik tot hen naar binnen drong en hun wezen omvademde.

Hij zag zijn bode: den stuggen, weinig-bespraakten bode van zijn parket. Hij kende hem reeds vele jaren. Nimmer had hij een overbodig woord met hem gewisseld. Hij zou zelfs niet nauwkeurig zijn gelaatstrekken hebben kunnen beschrijven. En plotseling zag hij hem. Hij zag dat daar een zeer uitzonderlijk mensch voor hem stond. Hij zag dat daar een bode stond: een lange strakke figuur, met in de houding iets van een militair, een man wiens leven was gevuld door de uitvoering van ontelbare kleine plichten, wiens denken was gevangen binnen de enge grenzen van een beperkt gezichtsveld: maar in wiens onbewuste, omsluierd door nevelen, een geheimzinnig wezen sluimerde: het was hem alsof hij een gestalte zag in een teeder-bloesemen-