is toegevoegd aan uw favorieten.

Onbewoonbare wereld

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wijzigingen waren te bespeuren. Hoe vaak had hij vandaag niet 't adjectief lekker gebruikt? Daarbij associeerde zich weer 't flinke substantivum: de Daad. Nee, tot de Daad zou 't vandaag niet komen, ze gingen nog saampjes naar 'n intieme bar, waar niemand hem kende en waar 't donker was. Er ging toch maar niets boven 'n Duitsch kippie!

3

Toen hij thuis kwam vond hij 't oude meisje in tranen. „Wat is er?" vroeg hij nerveus, 'n groot ongeluk voorgevoelend. Hij liep de kamer in, waar Eugenie op 'n divan lag, geelbleek met verwarde haren, hij zag dadelijk dat ze 'n zenuwtoeval had gehad. Ze bezwoer hem de politie op te bellen. Ludo was al sinds gister weg.

Eugenie had hem gevraagd ƒ 200,— van de giro te halen, wijl Robert niet thuis was om 't haar te geven. Ludo was niet teruggekomen met de ƒ 200,—. Verslagen stond Robert en dacht: Mijn schuld. Hij streelde zijn vrouw over het volkomen grijze haar en zei: „De jongen loopt niet in duizend sloten tegelijk." (En herinnerde zich ditzelfde vroeger ook al 's gezegd te hebben), ,,'t Lijkt me beter de politie er buiten te laten. Die kwestie met de tweehonderd gulden... Als 't op is komt ie wel terug." Zijn hart joeg verschrikkelijk, hij liep naar de telefoon, belde den rector op. Die was verwonderd. Ludo stond al verscheiden dagen op de absentielijst. Ludo was de laatste tijd heel erg afgetrokken geweest, de rector had gemeend dat hij om gezondheidsredenen was weggebleven. Er was iets niet in den haak met den jongen, meneer Van Thorn moest hem ten goede houden... Van Thorn wierp de haak neer, hij wilde weten waar zijn kind was en geen verwijten hooren.

Hij zag 't vaalbleek gezicht van zijn vrouw als 'n levend verwijt. Op haar schimachtige toon begon ze weer te vertellen. Ludo had haar dezer dagen nog triest gezegd dat hij geen zin had elke dag naar school te gaan. Hij zag er niet goed