is toegevoegd aan uw favorieten.

Nachtvorst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ida huilend. Hij stond nu voor haar, greep haar bij de schouders. „Ik wil weten, wat ze u verteld hebben, onzin, u moet het me vertellen, moeder, ik móet het weten!" Zijn hart hamerde. Hij wist op dat moment zeker, dat Marion een kind van hem verwachtte. Het was bespottelijk onvoorzichtig van hem geweest, dat hij haar brieven niet gelezen had. Eindelijk begonnen zijn moeders lippen zich te bewegen. „Ze zeggen, ze zeggen..." Dan stokte haar stem weer. „Toe nou, toe nou?" „Ze hebben het over een koepel en een vrouw, waar je mee samen bent..."

„Wordt er gekletst over Marceline Diekirch?" vroeg hij. Zijn moeder hief het hoofd op, dat ze tot dusver gebogen had gehouden en keek hem star aan. „Wat zei je, Diekirch, Diekirch? Ja, die naam was het, geloof ik", prevelde zij met ontstelde oogen. Toen liet Arthur zijn moeder los en gleed daverend van het lachen achterover op het bed. Dit was al te dwaas, dit was kostelijk! Kletspraatjes over Marceline en hem. Daarvoor kwam zijn moeder hem bij nacht en ontij in zijn kamer overvallen en had ze den heelen avond liggen huilen! Als schooljongen had hij een gevaarlijk leven geleid, zoodat hij nog niet snapte, hoe alles op zijn pootjes was terecht gekomen en niemand die er zich om bekommerde, vijfjaar lang was hij student geweest, zonder dat ooit iemand controle op hem had uitgeoefend. Drie maanden had hij de beest uitgehangen en van den kant zijner familie: een zwijgen als het graf. En nu leefde hij als een monnik in den theekoepel, hij werkte dag aan dag onder het strenge oog van iemand als Marceline en nu plotseling werd hij getracteerd op scènes. Het was werkelijk al te dwaas!

Toen het geschater al te lang duurde werd Ida boos, ze