is toegevoegd aan je favorieten.

Nachtvorst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aandacht bij den nacht, die een zoo groot belang had gekregen, als ze nooit hadden kunnen voorzien, nu er een moeilijkheid opgelost moest worden. Want beiden voelden zij hun eersten huwelijksnacht als een schermutseling, een voorpostengevecht en eiken avond waren zij er zich wel van bewust, dat de werkelijke veldslag beginnen kon. De stilte daarvoor was enerveerend en beklemmend, daartegen hielp geen lezen van krantenartikels of discussieeren met melodieuze stem over de vraagstukken der filosofie.

Na een week hield Arthur de spanning niet langer uit. Hij vatte de gewoonte op om 's avonds met een uitvlucht het huis te verlaten. Hij had, wat achteraf, aan den anderen uitlooper der stad, een kroegje ontdekt van zoo gering allooi, dat hij niet beducht hoefde te zijn er toekomstige collega's of superieuren te zullen ontmoeten. Daar zat hij dan, dronk wat, biljartte een partij met handelsreizigers of kantoorjongens en aanvaardde dan somber den weg naar huis.

Op zekeren avond (het was de twaalfde van hun huwelijk) zag de kroegbaas den jongen mijnheer, die sedert kort tot zijn stamgasten behoorde, eenige keeren, met een verbeten gezicht, zijn schouders optrekken alsof hij een besluit had genomen. Hij bestelde een borrel, dan nog eenige. Met opzet, zonder plezier of lust, maar om thuis bij Marceline een scène uit te lokken die de spanning verbreken zou, dronk hij een stuk in zijn kraag. De baas trok een gezicht tegen den kellner, toen hij om een uur of twaalf, zeer bleek, met glazige oogen, den weg naar huis aanvaardde.

Arthur was beschonken, maar niet zoo beschonken, dat hij niet precies wist, wat hij zei. Onder bepaalde omstandigheden had hij zich in den toestand, waarin hij zich