is toegevoegd aan je favorieten.

Nachtvorst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn drift. Hij stoof op haar af en haar toeschreeuwend, dat hij es gauw het evenwicht zou herstellen, rukte hij het groote, zwarte boek uit haar hand en smeet het het raam uit; daarna ging hij voor haar staan om haar uit den grond zijns harten in de platste bewoordingen uit te schelden. Maar toen gebeurde er iets, dat hij nooit had kunnen voorzien. Hij had erop gerekend, dat zij nu verontwaardigd zou wezen, dat zij, met behoud van haar waardigheid, zou opstaan en de kamer, misschien wel het huis, zou verlaten. In elk geval had hij gedacht, dat hij heel wat geschut in het veld zou moeten brengen om zijn doel te bereiken en haar werkelijk tot huilen toe te krenken.

Maar niets van wat hij gedacht had gebeurde, een geheel onverwachte reactie voltrok zich in Marceline; hij was nog helder genoeg om dit te constateeren. Het was alsof iets, dat dood en mat was geweest, plotseling tot leven gewekt was, haar bleeke oogen begonnen te stralen, haar wangen kleurden zich, ze stond op en wierp zich snikkend om Arthur's hals; zij drukte zich tegen zijn door verwondering eensklaps inerte lichaam aan, ze zocht met haar lippen zijn mond. Het was alsof dit gesloten wezen al dien tijd slechts op zulk een brutaal, ruw, gebiedend optreden had gewacht om zich spontaan, zonder voorbehoud en hartstochtelijk aan hem te geven. Deze ontdekking ontnuchterde Arthur, hij bleef verwezen staan; dan was het eerst alsof een groote verlammende moeheid, die wel het gevolg van den drank kon zijn, zich van hem meester maakte, hij legde zich loom in het andere bed en bereidde zich voor op den slaap, terwijl hij voelde hoe de vrouw snikkend zijn gemelijken hals kuste.

Den volgenden morgen vroeg ontwaakt, lag hij voor zich