is toegevoegd aan uw favorieten.

De wilde schuit

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn kracht botvieren op den grooten mooien herder. Zoo vreest Karei, zoo worden de anderen bang van den Zuid-Amerikaanschen nacht en het flauwe licht dat de gangruimte voor de kombuis armoediger en verlatener maakt.

De eerste stuurman komt te voorschijn, alleen gewapend met zijn ploertendooder, zonder revolver. Hij is heelemaal niet bang. Hij is kwiek en pittig.

Doch Kareltje is bang. Nu heeft hij een grooten mond tegen den eerste:

- Je moet ons beschermen, daar ben je voor, zegt hij hem in zijn angstdronkenschap.

Meteen krijgt hij van den eerste een trap in zijn maag, dat hij drie meter achteruit tuimelt. Dan vliegt de eerste vlug en behendig met zijn fluitje gewapend naar het strijdtooneel. Ze zijn net bezig.

Chris wil weer steken, maar hij waggelt.

Hans gooit op het beslissende oogenblik zijn mes tegen den grond. Hij kan niet met een mes vechten. In Godsnaam dan maar zoo met de bloote vuist.

Op het herhaaldelijk gefluit van den eerste, het bekende alarmsignaaltje, blijven de andere officieren slapen. Ze laten het den eerste alleen opknappen. Ze houden zich slapend.

Aan den wal heeft het een oude carabinero gehoord. Langzaam, met bedachtzamen tred, het jachtgeweer over den schouder, komt hij nader. Een paar woorden in 't Engelsch met den eerste en Chris wordt geboeid weggebracht. Zijn wildheid is meteen bedaard. Bloed aan neus en lippen.