is toegevoegd aan je favorieten.

De wilde schuit

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

- Bitte schön, Herr Zweiter. Bitte schön, ich komme ja schon.

Even schemert door Pfeiffer's bewustzijn een glimp van den waren toestand en van zijn taak. Hij stapt van zijn Wodanszetel en wordt plotseling weer Herr Bitte Tasse. Kok en koksmaat staan in de gang achter elkaar het verloop af te luisteren.

Arthurtje dronken, dat beteekent toch ook, dat zij misschien voor hem kunnen inspringen en daar zullen ze een stokje voor steken. Ieder moet zijn eigen werk doen, dat is genoeg.

Thans vóór de kombuis begint hij warempel te huilen:

- Ach, meine Alte, die Haare haben sie ihr ausgerissen! Und wie Sie da lag! Die Schweinhunde! Aber passé mal auf, ich werde mich rachen!

De vierde machinist loopt van tafel in de eetzaal en komt in de gang luisteren.

- Arthur, lig niet te lazeren en doe je werk! Het is de kok, die in de gaten krijgt waar het op uitdraait.

Doch hij behoeft zich geen moeite te geven. Het lukt hem evenmin den dronken bediende weer aan zijn werk te krijgen. Gemoedereerd stapt Herr Bitte Tasse, zijn handen theatraal aan zijn groot hoofd, zijn hut binnen en smijt zijn kleine corpus op de beneden-kooi.

- Ziezoo, zegt Viers nu tegen zijn helper, die gaat lekker maffen en laat ons voor zijn werk opdraaien. Wanneer hij morgen nog niet lekker is, timmer ik hem zijn kooi uit. Bedien jij de officieren nu maar voor hem... morgen vertikje 't, begrepen!

- All right! zegt Dolf gehoorzaam.

14