is toegevoegd aan uw favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

I

naar hem gezocht, voor ze hem eindelijk vonden.... toen was zijn gezicht zoo vredig, zoo rustig. Ja, ja.... dat is lang geleden, maar we vergeten het nooit."

Lucie ging naar boven; de kamer, waarvan zij reeds afscheid had genomen, keek haar zwijgend aan. „Het is voorbij," scheen de kamer te zeggen: „dit alles van hier is nu voorgoed voorbij." Lucie ging rechtop staan; zij wilde niet sentimenteel worden. Zij begon nu haar eigenlijke leven pas....

De taxi stond voor de deur en tante Margot hielp tante Co, die Lucie's koffer naar de vestibule bracht. Samen zetten zij de koffer neer en bleven er zwijgend een oogenblk naar kijken.

De oude gezichten hieven zich, toen het meisje boven aan de trap verscheen. Hoofdschuddend zagen zij toe, hoe zij de trap afrende.

„Je krijgt nog eens een ongeluk," zei tante Go. Om beurten kusten zij Lucie goedendag. Lucie sloeg een arm om elk der twee tantes; nog een oogenblik hield zij haar jonge frissche wang tegen de zoele gerimpelde oude wangen. Dan rukte zij zich los, bukte naar haar koffer en stapte naar buiten. De chauffeur hielp haar instappen, het portier klapte dicht. Onder de glazen portiek stonden de tantes haar na te wuiven; op den hoek der straat zag Lucie nog het zwartkanten mutsje op het witte haar van tante Margot. Toen reed zij door de stad naar het station, waar haar trein al gereed stond.

Zij had haar koffer in het net gezet en wilde juist de deur van haar coupé sluiten, toen, hijgend en rood,