is toegevoegd aan je favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was weer stil geworden in de slaapkamer en Grootmoeder bereidde zich voor, om naar huis te gaan; de auto die zij besteld had, stond voor de deur. Tante Margot bracht haar naar de vestibule. „Maak je niet zenuwachtig Margot, zij zal er wel goed doorkomen. Als er iets bijzonders is, dan moet je me natuurlijk waarschuwen. Ik zeg niets aan Nico, maar zoodra.... ja, zoodra het kind er is, dan wordt alles natuurlijk anders. Ik zal er nog eens met Grootvader over spreken. Wat is dat?" Grootmoeder bleef in de open voordeur staan; er had een zoo luide kreet geklonken, dat de oude vrouw tante Margot opzij schoof en het huis weer binnenging. Resoluut opende zij de slaapkamerdeur en ging binnen.

Lucie lag op haar knieën op het bed en boog zich over den rand, terwijl haar handen zich vastklamp¬

ten om de pooten van het ledikant. De pleegzuster steunde haar hoofd en praatte zachtjes tegen haar. Lucie liet zich langzaam achterover zinken, tot zij uitgeput weer op de kussens lag.

Grootmoeder bukte zich, om met haar bevende handen het gezichtje van Lucie te omvatten. „Dag

mijn kind, is het begonnen? Houd je goed!" Met baar zakdoek veegde zii het zweet van Lucie s ge¬

zicht. De tranen stroomden Grootmoeder plotseling over het gezicht, zoodat zij haar bril moest afzetten. Hijgend keek Lucie haar aan. „Grootmoeder, ik heb zoo'n pijn, ik heb zoo'n verschrikkelijke pijn! Ik ben zoo bang."

„Stil maar, mijn kleine meid, als het achter de rug