is toegevoegd aan je favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Oh, anakoe, ') oh!" zuchtte Dara telkens met een teeder uithaaltje. Streelend gleden haar dunne vingers over het poppengezichtje en over de stijve krulletjes. Haar uitgebluschte, groote oogen in het door pokken geschonden gelaat, keken hemelsch. Haar geluk was volkomen.

Emy ging op haar knietjes liggen en bekeek de blinde oogen.

„Kan niet zien, kassian Dara", zei ze medelijdend, een puntig vingertje bijna in Dara's oogen stekend.

„Emy kan wèl zien", zei Maleen naderbij komend.

„Emy wèl", beaamde het kind en sperde haar oogen wijd open.

„Zie je wel, hoe blij Dara met je pop is?"

„Is pop van Emy!" riep het kleine ding haastig.

„Arme Dara heeft geen pop", zei Maleen treurig.

„Dara hééf pop", verbeterde Emy ijverig, en wees op een maaksel van lappen.

„Dat is geen echte pop, zooals die van jou", klonk het zacht verwijtend.

Vragend zien twee donkere kijkers de moeder aan, dan naar Dara en vervolgens naar de prachtige pop. Toen boog het kind zich voorover, drukte Dara's handen stijf op de pop en zei dapper:

„Ini poppi boeat Dara!" 2)

Twee lichtlooze oogen wendden zich naar het kind. „Sekarang Dara poenja?" 3) vroeg ze, twijfelend, dan zuchtte ze innig: „Oh, anakoe!"

* *

*

Aroe Salomekko wilde niet gelooven, dat de njonja pétero wegging.

„Njonja niet gaan!" smeekte ze, Maleen met beide armen omklemmend.

„Kan niet meer tevreden, ik, als njonja weg", klaagde ze. „Njonja als moeder! Nonni als licht van oogen! Niet gaan, njonja!"

1) Mijn kind.

2) „Deze pop is voor Dara."

3) „Is het nu van Dara?"