is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wel een vader op aarde, had Moeder gezegd, maar eige-lijk, eigelijk was Hij Gods zoon. Dat geweldige begrip vervulde haar kinderziel, zoodat ze er alles door vergat

Thuisgekomen speelde ze rustig met de figuurtjes van haar mozaïekdoos. Daar bracht ze gewoonlijk niet veel van terecht en nu nog minder dan anders. — Alsof ze een gedachte hardop vervolgde, zei ze, de figuurtjes verschuivend: „Toén begreep Ma-ie-a 't wal, toén zei ze niet meer, dat Jezus ze sjo bang had gemaakt. Toén wist ze wal, wie Jezus was."

Daarop zweeg de kleine theologe en bouwde voort aan haar mozaïek j es. —

Als Just de brieven, overstroomend van verhalen over zijn kleine familie ontving, voelde hij zich soms wel wat eenzaam en verlangde naar huis.

Hij schreef zulke prettige brieven, vond Maleen, zoowel aan haarzelf als aan de kinderen.

„Absence makes the hearts grow fonder", — daar kon wel iets van waar zijn.

Maar wat behoefde er eigenlijk te ontbreken als hij weer thuis was?

* *

*

Stance had geschreven, dat ze met de kinderen in de zomervacantie naar Engeland dacht te gaan om wat afleiding te hebben. Ze vroeg of Maleen gedurende dien tijd in haar huis wilde komen en Moeder verzorgen.

Nu, wat kon er heerlijker zijn, dan langen tijd met Moeder samen te wezen en te genieten van de hei en de prachtige bosschen. Emy mocht daar een vriendinnetje te logeeren vragen, omdat Katja naar huis ging. In de gezonde vrijheid daarbuiten zou ze wel spoedig haar stadskleurtje verliezen.

Wat was Moedertje blij hen allen te zien en hoe trotsch voelde Maleen zich, toen Moeder zei, dat alles nu even keurig in orde was als met Stance.

Al spoedig kwam Bertha, Emy's vriendinnetje van catechisatie, logeeren en toen oom Jan de gezelligheid nog kwam verhoogen en dikwijls een vriend van Jetje, aangetrokken door nieuwe,