is toegevoegd aan uw favorieten.

Anoniem

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

STRIJD

Er staan zware, steenen potten, met bier gevuld, op de tafel. Peter Harwig schijnt gewoon te zijn, zijn vrienden op dezen drank te onthalen, want in een hoek ligt een vaatje, waaruit ieder blijkbaar voor zich zelf tapt, wanneer zijn steenen pot leeg is.

Het gezelschap is, op het oogenblik, waarop de deur open gaat en de Hauptmann op den drempel verschijnt, in druk gesprek, dat nu echter onmiddellijk verstomt.

Achter den Officier dringen eenige militairen het vertrek binnen. En nu heerscht er korten tijd een diepe stilte. Zooals dikwijls in oogenblikken van spanning het geval is, vallen mij allerlei kleinigheden op, waarop men in gewone omstandigheden nauwelijks gelet zou hebben.

De rook uit Peter Harwig's pijp kringelt naar boven in steeds wijder wordende spiralen. In de hooge, verroeste ijzeren kachel, die in een van de hoeken staat en waarvan het deurtje nog slechts aan één scharnier hangt, ligt een schamel houtvuurtje na te smeulen, dat nu en dan kleine, blauwe wolkjes de kamer inzendt. Tot zelfs de hierdoor veroorzaakte zeer zwakke harslucht, die in de kamer hangt, valt mij op...

En op dit kritieke oogenblik, waarop ik het beeld van dit vertrek en de zes mannen, als 'n „tableau vivant", een onderdeel van een seconde vóór mij zie, dringen zulke kleinigheden met een ongewone scherpte tot mijn brein dóór... Dan, plotseling, wordt de stilte verbroken.

Een scherpe stem klinkt door de kamer.