is toegevoegd aan uw favorieten.

Dorp aan de rivier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Een zwaar en hard voorwerp, daar hebben ze klaarblijkelijk mijn vuist mee bedoeld.

— Het is niet aan te nemen.

— Ik zal u het bewijs leveren, zei dokter Rits en met één vuistslag sloeg hij een gat in het drieduimsche blad van een zware eikenhouten tafel, die naast hem stond.

— Alsjeblief!

Hij boog. En hij schoot weer in zijn jasje.

Zijn advocaat sprak. Zijn advocaat schoot even met de armen vooruit, om de breede mouwen van de toga over de handen te doen terugvallen. Die handen waren zoo wit. Ze betoogden, blank en rose, duim en middelvinger van de rechterhand met de toppen tegeneen, werden sidderend geheven. Hulde aan het openbaar ministerie voor de wijze waarop het deze zaak had behandeld en niet geschroomd had ten gunste van mijn cliënt de doopceelen bloot te leggen van een drietal schurken, die het voortdurend gemunt hebben op de rust en den vrede der ordelievende burgers. In de politie en de justitie beschermt de maatschappij zich tegen deze misdadigers, nu komt er een oogenblik dat er geen politie bij de hand is, dat de man, dien men overvalt en dien men naar het leven staat, handelend en beslissend moet optreden, ongewapend. Hij slaat met een afwerende vuist, het is de vuist van een Milo die den stier velde, ik zeg, edelachtbare heeren rechters, de