is toegevoegd aan uw favorieten.

Dorp aan de rivier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geweldig om lachen, toen voelde hij zich opeens aan den mouw getrokken. Nardje vloekte, zooals dat voor een veerman past, en na dien vloek, zei hij:

— Hij bijt!

Maar het paard beet niet, volstrekt niet, het had zijn manieren, het liet zich niet door een veerman uitlachen, het had echter zijn zachtaardigheid bij zijn trots. Toen het nadien terug kwam liep het dadelijk het veer op, het wist zich zijn ondervinding snel en verstandig ten nutte te maken. In zijn stal at het zijn voerbak gauw half leeg, dan hief het den kop terug en bleef met gebogen kop staan. Willem dacht: heeft hij het nou al op, dan heb ik hem te weinig gegeven! En Willem deed er nog een flinke schep haver bij, het hief meteen den kop, hinnikte en ging weer snel en hongerig aan het eten. Den tweeden keer had Willem het door, toen gaf hij het meteen maar een schepje extra, het paard kreeg op die manier een uitstekenden indruk van de menschen waar het mee omging. Het het zich zoo gemakkelijk tuigen en inspannen, het kwam iedere beweging tegemoet, het maakte het daarmede gemakkelijk voor Willem en voor zichzelf. Dokter van Taeke sloot een hartelijke vriendschap met dit paard. Hij praatte er soms eenige woorden mee. Hij kwam eens in den stal kijken, dan hinnikte het paard van vreugde. Dokter van Taeke zadelde het eens. Hij maakte