is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar een vrouw heeft geen hoofd, dat denkt. Zij heeft ze genomen, en gegeten. Ze waren vergiftigd."

Monsen stoof op.

„Waarom heb je dat niet gezegd! ... Hoe kan ik den man

nu terug vinden?"

Mukaka zweeg even, en sprak.

„Ik wist niet zeker, dat 't vergif was. Later heeft mijn vrouw gesproken en mij alles bekend. Wie 't gedaan heeft, weet ik niet. 't Is niet de man, die de schotel heeft gegeven. Dat wordt aan een domkop overgelaten."

Maar Monsen hield aan: „Hij kan mij inlichtingen geven. Zou je vrouw hem herkennen?"

Mukaka beweerde van niet.

„Wat let een vrouw daarop? Mijn vrouw zal nooit meer naar dat dorp gaan. En de schuldige vinden? ... (Mukaka trok zijn schouders op; hij was een fatalist) ... „die mannen zeggen niets. U kunt er een gevangen nemen en laten ophangen. Maar dat is de schuldige niet." Monsen zweeg en dacht na. Mukaka zou zwijgen; en allen zouden zwijgen. Hij zou er een af kunnen ranselen om een bekentenis te krijgen. Wanneer hij een rapport in zou sturen, zou de overheid hem na tientallen brieven dwingen een schuldige te vinden en te straffen.

Hij keek naar Mukaka, die opnieuw in de vlammen staarde, en hoorde weer diens woorden:

„Ze zullen me dooden, omdat ik voor de blanken werk!" Hij voelde zich moedeloos, en verwenschte Willey en de Werkbeurs.