is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De vader sloeg zijn handen tegen z'n hoofd, gaf een kreet, en schreeuwde:

„Hij is gestorven, — onze vriend! ... Hij is gestorven!" Terstond vielen allen in; de kinderen met hooge, jammerende stemmen.

Heel Afrika huilde om den dood van den vriend van den zwarten boy.

Het stoorde Monsen in zijn weekhartig denken aan zijn vrouw. Hij stoof naar buiten en gebood de zwarten om te zwijgen.

Terstond viel een stilte.

De boy keek Monsen met bekommerde en verwijtende oogen aan. 'n Kronkelend spoor van tranen liep langs zijn met grauwe stof besmeurde wangen. Allen hadden ze gehuild.

De boy boog zijn hoofd.

„We zullen zwijgen, heer!" — zei hij, — „wij huilen om een vriend, die is gestorven. Onze meester huilt van binnen om de blanke vrouw."

Monsen zag hem aan. Hij leed niet alleen maar 't was een schamele troost, zelfs voor een vereenzaamden steppenzwerver.

,,'t Is goed," — zei hij zacht, — „jullie kunt klagen om

je vriend, zoolang je wilt."

Zij zwegen echter den ganschen nacht.

Den volgenden dag waren hun hoofden kaal geschoren.