is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

keek Josef verstrooid en zonder begrijpen aan toen deze een grapje tegen hem maakte over de wijze waarop hij hem de oude dame had ontfutseld...

Deze oude dame was nog geen kwartier in huis toen ieder reeds wist wat Georg en zijn vrouw graag nog zoo lang mogelijk voor hun personeel verborgen hadden gehouden: over een half jaar krijgen we hier op het kasteel een doopfeest! De oude mevrouw von Lerchenfeld had een koffer vol batist, flanel en wol bij zich, benevens een aantal half afgenaaide of afgebreide kindersokjes, broekjes, mutsjes, truitjes, manteltjes, dekentjes, schoentjes, wantjes, die ze ongegeneerd in de kamers ten toon spreidde. Terwijl Josef er bij stond en zijn ooren wagenwijd openzette, sprak zij uitvoerig over een wieg, die zij zelf geheel wilde opmaken met tulle en zijden ruches, omdat de klaar gekochte toch allemaal maar voddengoed waren. En voor de rest bleek Brigitte reeds lang van alles op de hoogte te zijn geweest; zij vertelde 's avonds in de keuken, dat zij het al van Paschen af geweten had. Maar misschien overdreef ze wel een weinig na te hebben ontdekt hoezeer zij op dit punt boven anderen bevoorrecht was geweest.

Niemand rekende haar na. Nog zuchtend van de emotie schonk Anna Krone koffie in voor de meiden van de boerderij, die waren gekomen om iets naders te vernemen omtrent het groote nieuws waarvan bijna iets ontroerends uitging: na zooveel jaren zou men op het kasteel voor het eerst weer een kinderstem hooren... Anna Krone vergaf het zichzelf niet, dat zij in het geheel niets geraden had; zij was er dezen heelen avond stil van. Terwijl de jongeren onder de meiden, na van hun eerste verrassing bekomen te zijn, wat ondeugende pret kregen over den baron, die op zijn vijftigste jaar nog zooveel aandurfde, gingen Anna s gedachten naar de tengere, kleine barones uit... ^

Brigitte voerde het hoogste woord. Zij had een overmoedige tong; men kon wel merken, dat zij uit de stad kwam! Josef werd opgewonden door haar lach en haar driest gekeuvel. Hij vertelde haar, dat hij ook uit de stad kwam: uit Weenen. Ja, aan het landelijk leven had hij eerst nog moeten wennen! Hij sprak eenigszins gewichtig, in de hoop indruk op Brigitte te maken.

In den beginne had Trudi nog getracht, het tegen de vreemde indringster op te nemen in uitgelatenheid van lach en woord; sedert zij echter moest ondervinden, dat Josef toch nog slechts oog en oor voor die andere had, verstilde zij en keek hem met een ironie vol bitterheid aan: hoe hij zich voor allen hier belachelijk