is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Venetië wilde omdat deze stad in zijn jongenstijd nog Oostenrij ksch was geweest, verzweeg hij.)

Ilonka bleef nog tot Maandag, om voor Maria in te pakken. Een indrukwekkend aantal koffers werd gereed gemaakt. Georg ging eenige malen naar Klagenfurt om alle noodige voorbereidingen voor de reis te treffen. Er rees nog een laatste, door niemand voorziene moeilijkheid. Toen men Rudi verteld had, dat hij mee in den trein mocht en de zee zou zien, een héél groot water waarop hij zijn bootje zou mogen laten varen, was het zijn eerste zorg geweest, dat Bismarck daar dan vooral bij moest zijn. Georg voorzag tranen en dacht in stilte, dat Ilonka beter gedaan had om met Rudi maar heelemaal niet tevoren over de reis te spreken. Maria opperde, of men - als Rudi het nu toch zoo graag wilde - den hond dan niet ook nog mee zou nemen; waarop haar zuster vroeg of het haar bijgeval in haar hoofd geslagen was. Ilonka suste Rudi voorloopig met de belofte, dat Bismarck mee mocht tot aan het station en er bij die gelegenheid getuige van zou zijn hoe de stationschef op zijn fluit blies. Rudi nam er, peinzend, slechts half genoegen mee. Dat hij in de opwinding van het vertrek morgenochtend in het geheel niet meer aan Bismarck denken zou, bleek een te optimistische veronderstelling.

Zoo draafde de hond dan naast de koets mee, nadat er op het kasteel een soort vertwijfeld afscheid tusschen Maria en haar jongste drie had plaats gevonden. Terwijl Georg zich ging vergewissen of alle bagage wel in den goederenwagon was gekomen, drukte Bismarck zich voor de ongewone drukte van het perron schuw tegen Rudi aan, die hem krampachtig bij den halsband vasthield. En voordat Ilonka het verhinderen kon, sprong de hond mee naar binnen in het compartiment en kroop onder de bank weg. Onder een oorverdoovend geschrei en onbeheerscht verzet van Rudi trachtte Krone, vergeefs, het van nervositeit kwaadaardige dier weer te voorschijn te trekken. Het eind van het lied was, dat Krone naar het loket moest hollen om voor Bismarck nog een kaartje te koopen. Pas toen de trein zich in beweging zette, kroop de hond verschrikt onder de bank te voorschijn, legde de zware voorpooten op den vensterrand en keek met hijgenden bek en zenuwachtig Hkkende tong zijn achtergebleven vijandin op het perron aan.

Maria triumfeerde. Op één punt hadden Rudi en zij het dan toch van Ilonka gewonnen.

Bij vele nadeelen bracht Bismarck het voordeel, dat zij de gansche reis de coupé voor zich alleen hadden: zijn vervaarlijke kop