is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

denken? Hoe zou de monarchie ooit op officieren kunnen steunen, die, bij een zoo geweldige nationale opwinding als deze annexatie over het land bracht, koel bleven en aan het eigen recht twijfelden? O, wat Rudi betreft, behoefde Georg zich in dit opzicht tenslotte toch geen zorgen te maken. Als het ooit ernst werd, zou Rudi niet langer denken, maar voor zijn keizer strijden. - God geve, dat het nooit zoover mocht komen!

Enkele dagen later (ze zaten juist aan de middagtafel) keken allen luisterend op - wat naderde er buiten op den weg? Stephan kreeg van papa een standje, omdat hij eenvoudig wilde weghollen om te gaan kijken. Maar het stond in de sterren geschreven, dat ze dezen maaltijd niet in rust zouden beëindigen. Ignaz, die het dessert binnendroeg, deelde het emotioneele nieuws mede: dokter Prisswitz kwam met een automobiel den weg op.

Dit was dus de surprise waarvan hij in Klagenfurt gesproken had. Dokter Prisswitz had zich een auto aangeschaft en het waagstuk bestaan om daarmee den muilen boschweg naar Maria-Licht op te rijden.

„Hij is al drie maal blijven steken I" bracht de opgewonden Ignaz er uit. „Maar ze hebben 'm nou weer op gang gekregen, hoor maar!"

Het zou te wreed geweest zijn, de kinderen thans nog terug te houden. Op een half toestemmenden knik van Georg wierpen allen hun servet neer en snelden naar buiten. Maar Georg zelf bleef zitten en hield er door zijn norsche houding ook Maria van terug om bij tante Frieda aan het venster te gaan kijken. Ignaz aarzelde nog even - serveerde zijn meester en meesteres toen het dessert, als was er buiten niets opmerkelijks te zien.

De kinderen vingen dokter Prisswitz nog juist voor de poort op. Hij zat op den bok van een knalgeel gevaarte op wielen, dat zich hortend en stootend voortbewoog en zichtbaar aan het eind van z'n krachten was; voor uit den motor spoot een fontein van witten stoom omhoog. Dokter Prisswitz, krampachtig het stuurwiel vastklemmend, had zooveel moeite om zijn auto op dezen ongelijken weg in het rechte spoor te houden, dat hij met naar de kinderen kon omzien; hij schreeuwde: „Niet er op klimmen! Anders haalt-ie het niet meer!" Rudi trok Stephan haastig terug; de anderen maakten vanzelf al eerbiedig vrij baan. En zoo mocht dokter Prisswitz, rood van inspanning, dan de voldoening smaken om als triumphator de smalle oude poort binnen te rijden en aan het einddoel van zijn reis den motor stop te zetten. Terwijl er in