is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heelemaal niets meer waard zijn - dat hing ervan af wat het lot van Oostenrijk-Hongarije zou worden.

Liesbeth had de oogen neergeslagen bij deze afspraak-over-hetgraf-heen. Toen Georg plotseling zijn twijfel omtrent de toekomst der monarchie had laten blijken, keek zij hem echter onwillekeurig aarzelend en verschrikt aan. Ja, alles, alles zou misschien anders worden als deze oorlog, die de wereld tot in haar grondvesten aantastte, eindelijk zou zijn uitgewoed. En tegenover deze ontwrichte wereld zou zij dan waarschijnlijk geheel alleen komen te staan. Zij haalde even diep adem. O, maar zij voelde de kracht in zich om te strijden zoolang Stephan op haar bescherming aangewezen was; hij mocht op zijn oudste zuster vertrouwen.

„Hier liggen alle papieren," zei Georg nog en sloot zijn bureau weer af.

Zij knikte.

De post bracht weinig vreugdevols; de tijd was voorbij, dat Liesbeth hunkerend naar nieuws uitkeek. Maar op een keer werd er toch weer een brief besteld waarover zij zich verheugen kon; hij kwam van dokter Prisswitz, die haar - ietwat laat - met haar verjaardag gelukwenschte. Hij was in het algemeen niet sterk in het onthouden van verjaardagen, schreef hij, maar zij had het hem gemakkelijk gemaakt door den hare te laten samenvallen met den moord te Serajewo. „Of die nu langzamerhand voldoende gewroken is?" vroeg hij. Hij had, toen hij bij het begin van den oorlog vrijwillig zijn diensten ter beschikking stelde, zich maar dadelijk zoo ver mogelijk laten sturen en zat nu na tal van omzwervingen ergens aan de Kaukasisch-Armeensche grens, in de gerechtvaardigd gebleken verwachting, dat er daar een nog grooter tekort aan medische hulp zou zijn dan in „het beschaafdere Europa". En daar verbond en opereerde hij dan van alles dooreen: Turken, Armeniërs, Koerden, Syriërs, om niet eens van alle verschillende soorten Russen te spreken; gewoonlijk merkte hij pas aan het schreeuwen van zijn slachtoffers zoo'n beetje waar ze vandaan kwamen, want het moest allemaal te vlug gaan dan dat hij ook nog op gezichten of uniform-resten zou kunnen letten. Voor chloroformeeren ontbrak de tijd en de chloroform, maar dit slag kerels hier liet zich een been afzagen zonder een kik te geven; weliswaar bleken ze dan achteraf te zijn flauwgevallen, en dat verklaarde ook waarom ze op het laatst even stil hadden gelegen als de duurbetaalde lijken in de sectiezaal der academie, zaliger herinnering. Niets, niets hoorde men hier nog van de verdere wereld;