is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

huren! Aan een rijken buitenlander! Tegen een in goede buitenlandsche valuta vastgestelden prijs! Een Chicagosche worstfabrikant kan hier een kasteel bewonen, gegarandeerd echt, met alle toebehooren, tegen een prijs, dien hij thuis voor een mansarde betaalt. En van die dollars zou om te beginnen Stephan's schuld aan von Hagel kunnen worden afgedaan. En, zooals je zegt, papa zou van alles niets meer beseffen. - Dan heb ik nog een idéé; ik ben er vandaag rijk aan, maar dat komt ook door jou. Je wilde immers graag, dat ik bleef? Als je het mij wilt toevertrouwen, houd ik hier toezicht. Voor een tijdje, en mits de omstandigheden wat meewerken, lijkt me dat niet eens on-amusant..

Liesbeth staarde haar maar aan, had het laatste misschien nauwelijks meer gehoord. „Geloof je... dat Toni me d&t zou hebben voorgesteld?" vroeg ze toonloos.

Angéüque moest even lachen. Ze ademde diep - want haar zelf had deze gansche ontvouwing van haar plannen toch meer opgewonden dan ze wilde doen blijken.

„Ik denk," zei ze langzaam, „dat jij Toni in elk geval geen grooter genoegen zult kunnen doen dan door hem zooiets voor te stellen. Dan pas zal hij weten, dat je definitief hebt afgerekend met wat er nu nog tusschen jullie staat."

„Ik wilde zoometeen naar hem toe..." bekende Liesbeth zwak.

Angélique scheen niet anders verwacht te hebben. „Ik moet vanmorgen nog even naar Klagenfurt," zei ze. Haar stem had ineens iets vermoeids.

Liesbeth oogde haar na, zooals ze de kamer uitging. Ze had haar zuster nooit kunnen doorgronden, en ook nu niet. Maar ze geloofde daareven toch een blik in haar vreemde en onberekenbare hart te hebben geworpen. Zoo nabij als nu hadden zij elkaar misschien nooit gestaan.

En ook Stephan was haar nu nader dan ooit tevoren. Schonk het leven haar nog zooveel nieuwen rijkdom, nadat alles reeds verloren had geschenen?

Ze trachtte zich te herinneren wat Angélique gezegd had, over het kasteel. Zoo vreemd, zoo ongeloofwaardig... Maar misschien zou Toni het heel gewoon en heel verstandig vinden. Misschien was dat, zooals Angélique gezegd had, inderdaad nog het laatste geweest wat er tusschen hen stond. En er mocht niets, niets meer tusschen hen staan...

Wat voor werk viel er nog te doen? Zij had nog enkele plichten, maar ze kon zich die thans niet goed herinneren. Straks... straks. Zij wilde, zij moest nu eerst naar hem toe.