is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„bij mevrouw Verlinden en daar is de tafel beroemd," sprak van Andel glimlachend.

„Nou, ik zal het maar doen, met wat de pot bij „moeder-de-vrouw schaft," zei van Gulik en dan nogeens groetend „Meneer van Andel."

„Bonjour."

Van Gulik ging heen en van Andel geeuwde, niet den geeuw van iemand, die slaap heeft, maar den langen diepen geeuw van iemand, die heel moe is.

Hij stond op, trad toe op de kluisdeur, opende die niet veel verder dan een kier en dan schoof hij de portefeuille en de geldbak naar binnen, waarna hij de kluis meteen weer sloot. Hij zuchtte, stond een oogenblik in beraad, keek op zijn horloge. Bij mevrouw Verlinden werd om half zeven gedineerd.

Hij verliet zijn kantoor, trad nog even in de zaal achter het podium, waar meneer Kerremans met een knecht van van Andel bezig was om de beelden in de kisten te pakken en hij zag, dat meneer Kerremans juist Napoleon in een kist legde; de kop was zorgvuldig in watten en vloei gewikkeld en meneer Kerremans was blijkbaar zoo verdiept in zijn werk, dat hij de aanwezigheid van van Andel niet eens scheen op te merken, met een zekere haast het deksel op die kist legde en onmiddellijk begon met dat deksel er op te schroeven.

„Je denkt er wel om," sprak van Andel, terwijl hij een blik wierp op den brandbaren rommel, die er omheen lag en hij wendde zich nu tot den knecht, „dat hier vooral niet gerookt mag worden," en hij vestigde de aandacht van den knecht op meneer Kerremans, die nu juist een gebaar maakte, of hij