is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

Het zou er voor een oningewijde een beetje griezelig hebben uitgezien, al die menschenfiguren, die daar gestrekt, twee aan twee, in een soort groote doodkisten op hun ruggen lagen en de omstandigheid dat de koppen — ter bescherming der teere wassubstantie — allemaal in watten en vloei waren verpakt, verhoogde nog het grotesk-lugubere van het geval, daar het er nu volkomen op geleek of men hier te doen had met een zending zware oorlogsverminkten met verbonden en omzwachtelde hoofden.

Doch noch Madam Kerremans noch haar echtgenoot waren gevoelig voor zulk phantastisch-horribel zelfbedrog en ze zagen in de poppen alleen maar poppen, dingen waarmee ze geld hoopten te verdienen, en niets anders.

Madam tilde ze bij den kop en meneer bij de beenen uit de kisten en samen legden ze ze dan voorzichtig naast elkaar op den vloer van de schuur, welke Madam eerst zorgvuldig had aangeveegd en het duurde niet lang of meneer Kerremans had waarlijk een compliment van zijn strenge gade in ontvangst te nemen.

„Ah menneke," zei ze „ge het goe gekocht, da „ben eel schunne poppen, ier deuze robe, dat es „klare zij en de biezjoekes ben euk eel treffelijk."

Meneer Kerremans knikte voldaan en blij.

„Ik geleuve, dat da Madam van Pompeldoer is," lichtte hij toe, na zijn aanteekeningen te hebben geraadpleegd.

Maar ze schudde het hoofd.

„Wien da es, das gelijk; wij moaken wullie d'r toch „wat anders van, zulle. Ik peize daddekik doar den „Ertogin van Windsor van moak en die robe dien