is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

mans, herkenden overigens ook dadelijk en zonder eenige aarzeling of voorbehoud, het doode lichaam, waarna ze werden bedankt en weer terug mochten gaan naar de wachtkamer.

„Gelukkig," zei Madam Kerremans, „en dat het „nou moar gedoan mag zijn, jong, want agge drij „doagen achtereen eene dooie mensch ziet, dan „bende d'r eiges binnen drij doagen euk een, zulle!"

De veldwachter verstond het niet en meneer Kerremans achtte het blijkbaar niet noodig die wat lugubere stelling van zijn echtgenoote aan te vallen; hij was meer bedacht op de zakelijke zijde van het geval en vroeg aan Vermeer of er nu geen kans was, dat hij het wassen beeld van Napoleon terug kreeg.

„Kennik d'r veul schaai van meniere; 't es 'n „kostelijk beeld en 't was ne goeien okkoasie."

Vermeer beloofde er om te zullen denken en zoodra Mil nu met zijn photografeeren klaar was, sprak hij:

„Mil, breng jij nu onze gasten uit Koedorp met „de auto even thuis, dan gaan meneer Bunt en ik „mee met het lijk, want ik wil de risico niet loopen," besloot hij met een soort grimmigen scherts, „dat „het nu onderweg weer verandert in een wassenbeeld !"

Een kwartier later reden de beide wagens met hun levenden en dooden last terug naar de stad.

Het begon met Napoleon.

6