is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„Is 't waarachtig ?" zei Vermeer. „Een roomkleurige cabriolet Packard. Ik ben blij dat ik het weet. „Dank je wel, hoor."

„Heeren! Als U nog meer wilt weten, dan zegt „U 't maar," en de portier lachte gelukkig met zijn succes en met de geoogste waardeering.

„Och, het kon geen kwaad om het nog eens bevestigd te zien," zei Vermeer, toen hij en Bunt lachend de trapjes afgingen naar de place Royale.

„Maar het zou toch leuker zijn als hij eens iets „vertelde, wat we nog niet wisten," merkte Bunt op.

„O ja, maar je moet niet ondankbaar zijn, beste „jongen; dat heeft hij toch immers al gedaan; we „weten al heel wat meer dan toen we hier vanmorgen „aankwamen en we zijn nog geen kwart dag in Spa ! „Maar laten we even hier dat zijstraatje ingaan, „want je sik is losgegaan, de helft wappert er al bij."

Ze waren den rijweg over gestoken en liepen nu in de winkelbuurt waar een nauwere straat op uitkwam; daar staande, voor een spiegelende ruit van een kleine étalage, was het euvel spoedig verholpen.

„Zoo... keurig... net echt!" prees Vermeer een beetje spottend, „en laten we nu maar eens bij Car„dinal gaan zitten en een kopje koffie drinken en het „geval eens even rustig aanzien. Ik heb nog een „goed kwartier tijd, dan ga ik naar het postkantoor „op hoop van zegen, dat heb ik met de Postdirecteur „afgesproken, want dan is de post uit Holland bin„nen en dat weet Monsieur Lamotte natuurlijk ook „wel. Blijf jij dan maar hier een beetje zitten of loop „wat rond, dan zien we elkaar wel tegen een uur of „zes terug in het hotel. Goed?"