is toegevoegd aan uw favorieten.

Timboel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Het kind is vlug en voorspoedig geboren," zegt ze met zachte stem, als ze naast Pak Djojo neerhurkt.

„Inggih, de zon had haar licht al over de aarde gezonden, toen hij ter wereld kwam." „De nageboorte is reeds begraven," zegt Nènèk weer, met een beweging van haar duim wijzend op het olielichtje, dat buiten rechts van den deurpost, omgeven door een hekje van bamboestokjes, door den nachtwind bewogen, even flakkert. Daar, op dat plekje, heeft zij het aan de aarde toevertrouwd. Zij gebruikte slechts haar rechterhand, omdat haar kleinzoon anders links zou worden. Zij zorgde er voor, dat een stuk papier, beschreven met de verschillende Javaansche letterteekens, wat batikgereedschap en natuurlijk ook wat zout mede werden begraven, opdat hij later vlug zal leeren, opdat hij handig moge worden en geen gebrek zal lijden. Voor deze zeer gewichtige handeling heeft zij zich in feestelijke kleeding gestoken. Nu zal ze, eiken avond, totdat het navelstrengetje is afgevallen, het lichtje laten branden. Daarna zullen de nachten weer rustig worden en de familieleden niet meer komen om den kleine te bewaken.

Als Timboel's moeder weer uit werken gaat, zoo piekert oude Nènèk, zal zij voor hem mogen zorgen. Ze zal hem vertroetelen en verwennen. Het