is toegevoegd aan uw favorieten.

Timboel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

drager van maskers en tooneelbenoodigdheden en dan, opeenigen afstand, de ronggeng zelf; sierlijke gestalte in haar nauw om de heupen sluitende sarong, de kleurige setegan om het middel, de hel paarse slendang over de fraai gevormde ontbloote schouders. Met kleine pasjes, een pajong boven het hoofd houdend, gaat ze hem voorbij. Even ontmoet haar blik den zijne.

„Mas Timboel," klinkt het herkennend van haar glimlachende lippen.

En nu herkent ook Timboel Koening, de kleine Koening uit de andong, die een paar jaar weg geweest is. In de groote stad hebben ze een danseres van haar gemaakt. Zij zal dus dansen op het feest. Nog even wendt ze het fijne, met bloemen getooide hoofdje naar hem om, hem toelachend om zijn bewonderenden blik.

Nog nooit heeft een lach hem dat vreemd verlangen in het hart bezorgd. Een waas trekt voor zijn oogen, als hij de betooverende gestalte naoogt, tot het pad een bocht maakt en zij in het groen verdwenen is.

Thuis vindt hij zijn moeder bezig het middagmaal te bereiden. Terwijl Timboel zich een pisangblad vol stoomende witte rijst laat opscheppen, vertelt hij van het werk, dat hem op de fabriek beloofd is. Zijn moeder is blij en trotsch. Eigenlijk