is toegevoegd aan je favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze beet zich even op de lippen.

„Ja," antwoordde ze dan op een nogal droog toontje. „Ik heb daar iets van gehoord."

„Is U een vriendin van Freule Thora?"

„We kennen elkaar nog maar enkele maanden, maar ja, we voelen wel sympathie voor elkaar."

„Dan kent U de oude Barones zeker ook wel."

Ze keek even verwonderd.

„Welke oude Barones?"

„De grootmoeder van Freule Thora."

„Haar grootmoeder? Maar die is al lang dood."

„Och ja?"

„Zeker."

„Zoo. Ja Freule," vervolgde hij dan lachend. „Ik zal U over de bewoners van de Doomenburg dan maar niets meer vragen. Begrijp me goed," voegde hij er haastig achter. „Onze positie is daar voortreffelijk geregeld; we ontmoetten daar behalve de oude Barones, die volgens U al lang dood is, alleen een zekere meneer Vignol en dan verder Freule Thora, onze leerlinge met haar Kaffermeisje. Maar we staan er van uur tot uur voor allerlei vraagteekens."

Ze schaterde het eensklaps uit.

„En als U er nu met mij over praat, dan is U bang, dat ons gesprek het karakter krijgt van een informatie, een soort uitvraging!"

„Ja juist," antwoordde hij op levendigen toon. „Onwillekeurig zou het dat worden! Wat een prachtig uitzicht is het daar boven op het Montferland!"

Ze knikte en dan begon ze weer te lachen, waarbij Jaap nu gelegenheid kreeg te constateeren, dat achter de natuurlijke roode lippen twee rijen parelwitte tandjes blonken.

„Het is eigenlijk zoo grappig," zei ze. „Ik weet ook heusch niet wat ik van sommige dingen, Thora betref-