is toegevoegd aan uw favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kende, bleef zijn muzikale geest werkeloos en dan irriteerde hij de anderen hevig met zachtjes te neuriën of sissend tusschen zijn tanden te fluiten.

De oasen in die woestijn van verveling waren de maaltijden: de steeds welvoorziene koffietafel in de docentenkamer, de voortreffelijke middagmaaltijden beneden met meneer Vignol en Thora, waarbij Meedie echter niet meer als lijfeigene fungeerde en onzichtbaar bleef.

Verveling!

Daardoor was ook de stemming aan de koffietafel nogal eens geprikkeld om kleinigheden, kinderachtigheden, waarbij Sterk dan bij voorkeur hakkerig werd op Pablo, die zich niet goed kon verdedigen, zoodat Jaap hem dan wel te hulp kwam, waarna Jaap weer werd aangevallen door Medemblik of een ander.

Wie nog het minst onder de deprimeerende werkeloosheid en verveling scheen te lijden was Herklots.

Hij was na zijn boksdemonstratie in de oogen van al zijn collega's sterk in menschenwaarde gestegen en blijkbaar voelde hij dat en genoot hij er van.

Meneer Vignol besefte wel, dat hij een beetje schuldig was en uitte dat door nog hoffelijker te zijn dan hij toch al was. Maar die grootere hoffelijkheid werkte ook alweer irriteerend op het zestal. Piet Sterk bauwde hem herhaaldelijk na en zei: „Ik word tegenwoordig al zeeziek als ik de vent maar zie!" en aan iets van die soort zeeziekte waren ze alle zes inderdaad een beetje onderhevig.

Thora bleef, nu haar aanvankelijk rolletje van kinderlijke ingenue was uitgespeeld, de wel zeer schrandere, soms ook wel eens wat scherpe, maar altijd even bekoorlijke Thora, die haar gunsten met lachjes, blikken en andere coquette betooverende en prikkelende trucjes schijnbaar gelijkelijk onder het zestal verdeelde, al viel niet te ontkennen, dat Jaap bij die uitdeeling meestal in