is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heen de stukken iets meer naar den burgemeester toe. Hij handhaaft graag den schijn, dat de burgemeester belang stelt in de gemeentezaken. Straks zal hij de stukken door den volontair ter secretarie terug laten halen.

— En dat is dan, geloof ik, ook alles voor vandaag — zegt hij hups. — Morgen burgemeester. —

En verlaat, een beetje geaffecteerd elastisch, een beetje geaffecteerd jeugdig, als een zeer zelfvoldane, zeer weldoorvoede kater de schemerige kamer.

Wanneer hij geheel alleen en onbespied is, heeft de burgemeester van Heerenhaghen er soms plezier in ambtelijke stukken door te zien. Het is dan, of hij voor zichzelf burgemeestertje speelt. Aan de werkelijkheid van dat burgemeesterschap kan hij eigenlijk nooit goed gelooven. Het kan soms een eigenaardig soort van emotie geven te doen alsof... het spel heel echt te maken. Het is dan, of zijn droom en de werkelijkheid van alle anderen elkaar even raken. Alsof hij... als hij zou willen... voor een oogenblik vanuit zijn droom hun werkelijkheid zou kunnen beheerschen. Als hij zou willen... Het is aardig even te spelen met de mogelijkheid van die revanche.

Zoo wordt ook nu, nu secretaris Billeman is heen gegaan en hij alleen is achtergebleven in de beslotenheid van de schemerig-groene kamer, zijn hand getrokken naar dat stapeltje witte papieren op het leege bureau. Gezegelde papieren. Het is grappig te denken, dat hij zijn spel kan spelen met een stapel gezegelde papieren... met iets, dat voor hen allen zoo vreeselijk echt en gewichtig is. Hij neemt het stapeltje op en ritst er met zijn vinger langs. Hij zou ze door elkaar kunnen

Tooverlantaarn. 4