is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar eens. Niet met den bewusten wil te bekoren. Zoo maar bij wijze van vriendelijkheid om het ijs een beetje te breken.

— Ja ze was op de kweekschool geweest. O nee, ze had het er afschuwelijk gevonden. Af-schu-we-lijk! De stad ? Nee, zij hield meer van buiten. Ze was graag buiten. Heerenhaghen leek erg mooi. Ja, ze geloofde wel, dat ze hier graag zou willen wonen. Nog een kopje koffie? O alstublieft. Een koekje? Nou wel graag dan. Het waren zulke verschrikkelijk lekkere koekjes, vooral die krakelingen. O nee, die waren in de stad lang zoo lekker niet. —

Bij Groot-Arvelink, waar men juist aan tafel zou gaan, at ze een snee stoete met bruine suiker mee en verteederde zoodoende de heele familie.

En telkens als het raadslid in kwestie haar had uitgeleide gedaan, was er in zijn hart iets van weekheid en verteedering, hoewel hij bij nader inzien niet geloofde dat ze een goede school juffrouw zou zijn. Maar toen het tot stemmen kwam, dacht ieder raadslid voor zich: Ik zal toch op haar stemmen. Niemand zal weten, dat ik het was. De anderen zullen het zeker niet doen. Ik wil nou eens wel zoo gek zijn. Het was een aardig ding... dat juffertje. —

En toen het daarna bleek, dat „mejuffrouw F. Désire" benoemd was met algemeene stemmen, toen keken de heeren raadsleden een beetje verlegen langs elkaar heen. Want zoo hadden ze het nu ook weer niet bedoeld en aan hun vrouwen hadden ze nadrukkelijk verzekerd, dat er toch voor een schooljuffrouw niet genoeg degelijkheid in zat. Junior die graag vreemde woorden gebruikte had gezegd „niet genoeg serjeuzigheid".