is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deze kamer verre zal houden. Want Moe zou zeker niet aarzelen de kleine schooljuffrouw in ronde woorden aan het verstand te brengen, dat een gedrag als het hare „geen pas gaf .

Toen Floortje daarna, in weerwil van het verleidelijk uitgebreid ontbijt, nog vroeg genoeg voor de school door het ochtendlijk Heerenhaghen ging, dat zoo perfide en effectief zijn verleden verloochende, toen ging er voor haar uit een wonderlijke verschijning. Een kleine, zwaarlijvige heer, die van den krans van grauwe haren af, die onder den breeden rand van zijn flambard uitwaaierde, bijna kegelvormig naar beneden toe zich verbreedde. Hij bewoog zich met een soort van statigheid, waarbij hij het heele lichaam strak hield en het maakte den indruk, of niet zijn beenen hem voortbewogen, maar of hij van binnen uit door een geheime kracht voortbewogen wérd, daarbij uiterlijk volkomen onbeweeglijk blijvend. Het was of hij niet liep, maar zwaar en plechtig zweefde door de atmospheer en of alleen dat kegelvormig embonpoint hem aan den grond hield. En naarmate deze verschijning vorderde op zijn tocht, kwamen uit straten en stegen, uit huizen en hofjes, kinderen aangezwermd en drongen om hem heen. Twee van de kleinsten hadden zijn handen beetgepakt, die, daar zijn beenen zoo kort waren, heel laag bij den grond hingen. Hij scheen wel expres zoo zonderling gefatsoeneerd, dat hij niet hoog en vreemd als andere groote menschen boven de kinderen uit zou steken. Zijn breedgerande flambard planeerde maar even hooger dan de blonde kinderkopjes.

De drom, waarvan deze kegelvormige oude heer het middelpunt was, vorderde maar langzaam. Er waren kinderen, die