is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu speelde hij enkel nog op zijn viool voor de kinderen. In deze eerste klas... in al deze eerste klassen, die voor hem vervloeiden tot een enkele eerste klas, die zich de jaren door gelijk bleef .. .te midden van deze blonde kindertjes... scheen het leven zacht en simpel. Soms als ze stil bezig waren, nam hij met groote, verschonende teederheid de viool tegen zich aan en probeerde zachtjes te spelen. Eens toch had hij gemeend die innerlijke verwarring in tonen te kunnen klaren. In hem hadden melodieën gezongen, die met een bevrijdende logica het leven doorlichtten. Wat hem in woorden nooit gelukte, gelukte hem in klanken. Hij zag die compacte donkerheid... die eene zwarte muur... zich verwijden tot een perspectief van vele lichte, ruimten.

Nu ging het niet meer. Het bleef warrig en duister in hem: drinken of zich ophangen. Zij kon het niet helpen... de viool. Teeder en zacht hield hij haar tegen zich aan. Telkens als hij haar opnam zwol een groot medelijden in hem met haar... de arme... die nooit de goede melodieën had mogen zingen, die hij haar eens had beloofd. Hoe schamel was haar deel geweest. Nu speelde hij nog alleen maar de liedjes voor de kinderen. Maar met een zoo zachte innigheid, met een zoo droomerige weekheid van toon, dat Floortje verrast de deur tusschen hun beider lokalen opende.

— Mogen we luisteren? —

Hij knikte met den zwaren kop van ja. Voor het kleine schooljuffertje, dat zoomin als hij de listen en lagen der booze wereld te begrijpen scheen, was hij niet schuw.

En dit luisteren was gegroeid tot een gemeenschappelijk zanghalfuur aan het eind van eiken dag buiten den lesrooster