is toegevoegd aan uw favorieten.

Een martelaarskroon voor Joris Praet

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

drong dan de borende blikken der meisjes op haar kleeding, haar kapsel, haar schoeisel. Dat was de veranderde houding van Cor, nu hij thuis was.

Niet, dat Stephanie zich over iets te beklagen had. Hij was, voor en na, de man, die zijn vrouw op de handen zou dragen. Doch zij bemerkte, dat hij de meening zijner zusters hoog aansloeg en ook wel geneigd was de vrouwelijke wereld door haar oogen te bekijken. Had zij thuis haar eenvoudige kleeren onbevangen gedragen, hier scheen eenig excuus van pas. Wat nimmer voordien geschied was: Cor monsterde haar en Stephanie, overgevoelig als zij was, kon dat niet velen. Heur haar, dat zij droeg met een rechte scheiding en een vlecht, kwam volgens Cor zoo niet voldoende uit, hij sprak van golven. En zij antwoordde, stug, dat ’t goéd zat. „Maar ’t is juist, omdat je zulk prachtig haar hèbt, schat,” zeide Cor. „En 't zou nog veel mooier kunnen zijn. ’t Zou gewoon koninklijk zijn, vooral wanneer je 't een beetje losser om je hoofd opmaakte."

„Ik blijf mijn haar dragen zooals nu,” zei Stephanie. En zij bemerkte, dat het haar volkomen koud liet, of zij mooi, minder mooi of niet mooi was in Cor Klapheks oogen.

Van de zijde der zusters volgden er nog meer geschenken. Er stond een keer een doos sterk geurende zeep op haar toilettafel, een spray, een flesch dure lotion en een doos marsepein} Stephanie ging bedanken, een- en andermaal, doch verzocht dringend, deze gunstbewijzen te willen staken. Zij sprak er ook met Cor over, doch ontving ten antwoord, dat Bets en Hendrien harten van goud bezaten.

Er was echter meer. Cor werd vrijmoediger. Aan de proef in den salon stelde hij zich niet opnieuw bloot; zijn broertje overigens hield de herinnering daaraan zeer levend. Als Cor er aan kwam, tuitte Pietje zijn lippen, ongeacht de mep, welke daarop stond, ook al had hij nog geen noot gefloten. Cor zat nu gewoon met Stephanie in de kamer. Maar hij pakte haar beet om met haar te