is toegevoegd aan uw favorieten.

Bruggenbouwers

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jaloezieën open. En dan ontgaat het hem dat ze geen antwoord geeft, dan vergeet hij ook dat hij iets zeggen wou over de donker-gemaakte kamer: hij onthutst nog wat meer, nu hij haar beter ziet. Ze is bleeker dan ooit, ziekelijk-bleek, er liggen donkere kringen om haar onnatuurlijk-glinsterende oogen, zelfs haar oogleden zijn wat donker opgeloopen met een vage veeg paars. Taco maakt een voorzichtig zinnetje klaar in zijn gedachten, een paar behoedzame woorden over haar uiterlijk, over een visite van Dokter Meeg. En opnieuw vergeet hij wat hij zeggen wou. Iets bizonders gebeurt er dan toch eigenlijk niet. Anne-Cris leegt alleen maar op een eigenaardige heimelijke manier een glas water in de waschbak. „Ja", denkt Taco, „wat is er nu?, wat is dat nou?, idioot van je." Maar hij slikt zenuwachtig. Er is toch wat in die kleine tersluiksche beweging, dat hem onaangenaam treft. Misschien is het enkel door een herinnering — maar zijn handen worden klam aan de binnenkant. „Nou ja, apekool — omdat ik dat een keer op kantoor deed met die allonal." Het woord blijft hinderlijk in hem naklinken. Later denkt hij ook: „Veronal." En het glipt schuw door hem heen: „Op de een of andere keer kom je thuis en dan is er wat met haar . . ." Hij fronst weer op zijn hevige manier. „Och man, schei uit!" Ongeduldig sjort hij een dik pakje uit de zijzak van zijn jas en maakt het vlug open. Er zit een doos in. „Kijk V', hij licht het deksel op, „een Gloria Swanson-armband noem ik dat!, misschien kun je het ook wel een Mona Goya-armband noemen, dat weet ik zoo net niet, maar het is — heel nieuw, zoo breed als een manchet, filigrein, bewerkt met maan-