is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vtouw van wie ik in mijn leven iets leerde, dat waard was geleerd en behouden te worden.

Kus me .... zegt ze waardig, doch ik durf haar niet meer beroeren.

Drink van me, meneer Willem, — zegt ze en haar kinderarm reikt me een beker heerlijk-geurenden drank. Drink van me, meneer Willem. —

En dit is stellig haar wedergave voor wat ik haar geschonken heb, toen ik voor haar den toovertuin der muziek ontsloot. 0, dankbare zuivere vrouw met je kinderarmen en kinderoogen, ik aanvaard deze gave. Doch ik zie nu .... heden is ze niet meer als toen, geen dartel veulentje meer, dat naast me voorthuppelt aan het lichtende strand van de zee, heden is deze Liza louter ernst en zuiverheid. Hoe moedig heeft eens dit kind haar schaamte overwonnen, mij geheel vertrouwende. Welk een heerlijke moed. En zou ik dan nu haar kostbare wedergave niet waardeeren? Zou ik niet drinken van wat zij mij dankbaar aanbiedt?

Ja, nu zal ik drinken! En ik proef, dat het heerlijk is. En ik drink gulzig, ik drink met machtige stroelingen, zoo is het goed.

Liza, en mag ik nu nog ééns die wondere melodie hooren, diezelfde melodie. Ik bid om een beetje muziek Liza, muziek waar vaart in zit. Waarom hoor ik deze muziek nu zoo ver van me, Liza? Goedennacht, Liza, misschien sterf ik nu wel, want je muziek hoor ik van zóó ver. Wat heb je me toch veel te drinken gegeven, Liza. Ik heb nog weinig tijd en je wijkt zoo algeheel van me. Ben je geschrokken Liza, van mijn wezen nog