is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

omdat de cosmetische geuren van een voorbij tijdperk, voornamelijk wel cocosvet, er niet uit weg te boenen zijn-

En toch is 't mooi om te zien .... Treesje voor haar frêle kaptafeltje. Dan is dat een mooi samenstel, zonder dat ze zelf mooi is. Want ze past er zoo heelemaal bij. Het tafeltje heeft dunne pootjes, Treesje ook. Het tafeltje is teer, Treesje ook. Als hij Treesje met haar dun profiel aan het tafeltje ziet zitten in haar zijden onderjurk, dan is het soms net een heel ouwerwetsch prentje, een zwarte-kunstprentje. Arend voelt dan wel eens een drang in zich, het nietige figuurtje zoomaar op het meubeltje te beuren en alles tezamen dan op de palm van zijn eene hand door de kamer rond te dragen. Zóó nietig is Treesje en 't allermeest komt dat tot uiting, als ze rank aan het rank meubeltje zit.

Maar wat is dat nietig wezentje onvermoeibaar. Ze draaft toch maar heele dagen door den winkel, ze telt en ze kijkt en ze snuffelt, geen enkel gebaar van de winkelmeisjes ontgaat haar. En toch is ze 's avonds nooit moe en des ochtends ook niet. Dan wipt ze altijd het eerst uit bed en ze zit al bewegelijk aan 't meubeltje, voor hij nog goed weet van de wereld heeft. Dat kaptafeltje helpt hem 's morgens om de dingen van zijn staat te gaan begrijpen. Door dat fijne ding denkt hij aan al zijn ander antiek, zijn gedachten volgen de voorwerpen door de huiskamer naar de gang, voorbij de kist, voorbij de antieke slachtgoedborden, die hij wat verderop in de gang heeft opgehangen, langs de Keulsche baardmankruik en zoo vanzelf naar den geur van keper en geel katoen en graslinnen, lakenstof,