is toegevoegd aan uw favorieten.

Adelaarsvlucht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegen de hooge heeren. Maar in elk geval vóór den Koning. Leve de Koning! Leve Denemarken!" Het hoera-geroep steeg nu aan alle kanten op. „Sla dood! Alles gelogen! Sla dood!" riep dezelfde kerel in den hoek.

„Als 't waar is, is 't mooi!" riep er een lachend.

Peter werd telkens door den waard een beetje op zij geschoven, in de richting van de deur.

„Hier is mijn borst," riep Peter en hij deinsde ongemerkt telkens een klein pasje terug, „hier leven slechts twee dingen: Denemarken en de Koning!"

Even keek hij om, om te zien hoe ver hij nog van de deur af was. Dat verraadde zijn bedoeling. Een paar kerels schoten toe, en beletten hem de deur uit te glippen. Het ging immers te mooi. Hij werd weer midden in de kroeg onder het licht gezet.

„Als die twee dingen in je borst leven, dan zullen we ze er ook buiten op zetten!" riep een woeste vent, en kwam met een groot mes in de hand naar hem toe. „Je mocht het later eens vergeten, ventje: er binnen in en er buiten op."

Vlak voor Peters oogen flikkerde een mes.

„Zie je dit mesje, maat? Als je één kik geeft, terwijl ik je bewerk, gaat het er door. Hij moet Denemarken en den Koning op zijn borst dragen, jongens, net als wij het anker. Ga op zij, Janus, ik zal hem helpen."

Met de punt van het mes ging hij Peter over de bloote borst, en er door ook, soms tamelijk diep, zoodat het bloéd er langs liep.

„Zoo," zei de vent, die aan het snijden was, „is dat geen mooie D, Janus? Dat is de D van Denemarken. Aan den anderen kant op zijn borst een K van Koning, maar een beetje grooter; de D is rijkelijk klein uitgevallen."

Rits! ging het er door.

„Ik moet zeggen, dat je wel wat verdragen kunt, jochie. Kietelt het niet een beetje?"

Ze stonden er lachend om heen, toen ze zagen, dat Peter de lippen op elkaar perste, maar geen kik gaf.