is toegevoegd aan uw favorieten.

Adelaarsvlucht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nings eigen kamer" aan. Zou misschien zijn vroegere studiemakker, Prins Roelof, er achter zitten? Ook achter zijn benoemingen? Hoogstwaarschijnlijk toch niet, want ontmoette die hooggeplaatste hem in het paleis of tijdens de vergaderingen met den koning, dan deed de Prins, of hij dien ambtenaar nooit eerder had gezien, al behandelde hij hem ook zeer beleefd.

Punt voor punt uit de Landswet besprak de koning met zijn secretaris, tot de koning eens groote oogen opzette, toen de dienaar zei: „En toch heeft deze wet, al wordt ze ook aangenomen, geen waarde, als de erfopvolging niet geregeld is. Wanneer het blijft zooals het nu is, dat bij den dood van den koning de adel een opvolger kiest, dan is de koning nog steeds tot op zekere hoogte de dienaar van den adel door voorafgegane afspraken. Eerst de opvolging erfelijk, dan heeft de Landswet pas waarde."

De koning, jager in zijn hart, maar zeer weinig logisch denkend, kon niet tegen de besliste wijze van spreken van zijn secretaris op.

Langen tijd hoorde deze niets meer van de Landswet en hij was zoo verstandig er zelf niet over te beginnen. Toen de koning weer een woord over de erfopvolging losliet, legde zijn dienaar hem een regeling, tot in de puntjes uitgewerkt, voor. Het was al tijden klaar. Het koningschap werd in beide liniën erfelijk verklaard. Tegelijkertijd ontsloeg de koning de kooplieden van de hooge koningstollen, de boeren van de vernederende heerendiensten en gaf aan den adel de rechten, die de heeren zich in den loop der jaren hadden toegeëigend, waarin de koning hen niet had kunnen verhinderen en die zij van hem als gunst hadden gehouden, nu als recht, erfelijk recht. Alle partijen kregen dus iets. 's Konings macht werd groot: hij had in alles het laatste woord als hij het wilde, in het bestuur, de wetgeving, de landsverdediging, ook in de rechtspraak. Dat de koning opperste rechter moest zijn, had de dienaar expresselijk tegen den koning volgehouden. De koning moest