is toegevoegd aan uw favorieten.

Adelaarsvlucht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

driemanschap te worden opgenomen. Het zou de vraag zijn, of de man van enkel hartstocht op den duur met die plaats tevreden zou zijn.

Een goed jaar later werd Prins Roelof benoemd tot stadhouder over Noorwegen. Graaf Dierendonk kreeg dezelfde functie over Holstein. Dat was voor die twee heeren een groote eer, want een stadhouder was in zijn gebied ongeveer koning, als hij maar zorgde, dat de belastingen in de hoofdstad kwamen. Ook was het een geldelijk voordeel, daar ze nu heerschten over het gebied, waarin hun eigen groote bezittingen lagen. Zij zouden ook niet nalaten, zichzelf te bevoordeelen. En toch was er iets stekeligs in deze benoemingen, want ze moesten in hun gebied wonen, waren dus verplicht om de hoofdstad en het hof te verlaten, en hadden daardoor geen invloed meer op de regeering.

Beiden waren voor het oog opgetogen over deze weldaad van den koning. Maar beiden voelden ze, wat er achter zat; en ze wisten ook aan wien ze het te danken hadden, dat ze op een fatsoenlijke manier waren verwijderd.

Nu was de tijd niet ver meer, dat de koning als een willoos werktuig aan den leiband van zijn minister liep. De nieuwe functionarissen in den Raad waren niet veel anders dan ondergeschikten van den grooten man, die heel Denemarken naar zijn pijpen liet dansen, als hij wilde. Maar niemand had hem iets te verwijten: hij had niet anderen met de ellebogen opzij geduwd om vooruit te komen. Denemarken was zoo arm aan knappe mannen, hij had slechts voortgeroeid op eigen kracht, als het ware door de lucht, zonder iemand te hinderen. Daarbij hadden de anderen hem niet kunnen bijhouden: zoo was hij de voorste van zijn landgenooten geworden.

Moeder Schuiteman kon tevreden zijn. Vaak rustte haar

oog op den zwijgzamen, knappen zoon.

Vier en veertig jaar was die zoon, en nog steeds als