is toegevoegd aan uw favorieten.

Adelaarsvlucht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zweden kon gaan. Het hoofd leek hier niet met het hart samen te kunnen gaan.

Toen begon Ridder Daarnenburg de feesten en diners op het paleis meer te bezoeken dan zijn gewoonte was geweest. Daar ontmoette hij beide dames. De Fransche was de koninklijke, in houding, connecties, verstand, in alles. Zij scheen gevleid door de attentie, die de groote minister haar schonk. En toch had zij een manier, hem op een behoorlijken afstand te houden, die den grooten man prikkelde en aanmoedigde tevens. Tegenstand moedigt aan tot nieuwe krachtsinspanning, in de hoop een sterke te zullen overwinnen.

Toen was het, dat Ridder Daarnenburg voor het eerst in zijn leven zijn moeder om raad vroeg.

„Moeder, het is voor Denemarken noodig, dat ik hertrouw. Daarvoor komen twee dames in aanmerking. Beide van hoogen adel. Een Deensche, die me persoonlijk het meest trekt, en een Fransche gravin, die koninklijk bloed in de aderen heeft. Van den Franschen gezant heb ik wel zooveel verstaan, dat deze dame geen bezwaar zal maken, als men in Parijs het huwelijk verlangt. Maar de Fransche koning zou natuurlijk met zijn voorwaarden komen. Mijn hart neigt tot de Deensche, mijn hoofd wijst op de Fransche. Wat raadt u mij aan?"

„Dat moet je zelf beslissen, jongen. Ik ben slechts je dienares. En wij leven beiden toch slechts voor het belang van Denemarken! Alleen dit zeg ik: „Zorg, dat de lijn recht blijft!"

Dienzelfden dag zond Ridder Daarnenburg een briefje naar het huis van de Deensche schoone, waarin hij voor een speciale uitnoodiging voor dien avond bedankte. Daarmee gaf hij duidelijk te kennen, dat zijn plannen gewijzigd waren. Daarnenburgs hoofd had gezegevierd over zijn hart.

Kort daarna ging dat meisje trouwen met een goeden kennis van den minister.

Nu was het oog van den minister alleen gericht op