is toegevoegd aan uw favorieten.

In de gevangenissen der G.P.OE. en op de Solovetsky eilanden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

of om den vloer bij den commandant of bij de opzichters te schrobben.

Midden in den winter brak er vlektyphus uit. Wij bleven zonder eenige geneeskundige hulp liggen, gezonden en zieken lagen naast elkaar. Mijn zuster werd ziek, kwaadaardige roode vlekken bedekten spoedig haar lichaam, en ik kon niets doen om haar lot te verlichten. Het eenige wat ik kon doen, was het zweet uit haar hemd wringen en het ophangen tot het droog was, en het tweede hemd aan de beurt kwam, want zij had slechts twee hemden.

Enkele dagen later werden alle typhuslijders naar het gevangenishospitaal gebracht, waar allen, die een besmettelijke ziekte hadden, in één lokaal gebracht werden en met hun tweeën of zelfs drieën op één stroozak of brits werden neergelegd, omdat er plaatsgebrek was. Zoodoende gebeurde het, dat mijn zuster naast een vrouw kwam te liggen, die een besmettelijke geslachtsziekte had.

Het ziekenhuis was ijskoud, want de verwarming was verknoeid en de buizen waren gebarsten, zoodat de zieken zich met hun eigen jassen moesten toedekken. Het wemelde er van luizen. Geneesmiddelen waren er niet, wie stierf, welnu, die stierf; de lijken werden den volgenden morgen bij de voeten gepakt en weggesleept naar buiten.

In 1923 kwam ik voor den eersten keer in een kamp voor dwangarbeiders. Het bestond uit enkele houten barakken, opgetrokken buiten de stad Archangelsk, dicht bij de Witte Zee. Eens op een nacht werden we gewekt en kregen wij het bevel om ons dadelijk reisvaardig te maken en de wacht te volgen. Waarheen? Waar ging het nu om?

Slaapdronken stonden wij in het halfduister op en begonnen haastig onze bezittingen te pakken. Natuurlijk vergaten wij vele dingen mee te nemen. Wij werden vóór het kamp geleid, waar reeds een paar honderd gestraften stonden opgesteld, en daar gingen we. Men fluisterde me in, dat het naar Cholmogori, het beruchte gevangenkamp met „bijzondere bestemming"