is toegevoegd aan je favorieten.

Tusschen potten en pannen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijstje van wat je nog noodig denkt te hebben, dan kunnen we dat even samen bespreken.”

„Ja fijn. Zeg Moek, ik ben benieuwd hoe ik er komen moet, want kijk eens, er loopt geen spoorlijn heen.” Samen bogen zij zich over de kaart van Frankrijk, waar Lot de laatste dagen een enorme belangstelling voor getoond had. Zij had haar opengeslagen in de serre op tafel gelegd en liep er menigmaal per dag heen om haar ,nieuwe vaderland’, zooals zij het noemde, te verkennen.

„Er zullen zeker wel bussen loopen naar een stad in de nabijheid, denk ik, het ligt midden in de bergen. Kijk maar, 3000 meter, 2500. Het zal er wel beeldig zijn. Wat zal je genieten 1”

De reis erheen had toch werkelijk nog eenige voeten in de aarde. De route was eenvoudiger dan zij gedacht hadden. Met den trein, met de P.L.M., naar Grenoble, waar Mijnheer Blankenbergh haar met de auto zou komen halen. Maar hoe vaak Lot ook verzekerde, de reis best alleen te kunnen maken, Vader wilde daar niet van hooren.

„Ik denk er niet aan, om je een nacht alleen in Parijs te laten en je koffers moeten daar over naar het Gare de Lyon en weer ingeschreven. Dat lukt je nooit, kind! Ze dringen je gewoon opzij in die drukte, als je je niet duidelijk en vlot verstaanbaar kunt maken. Ik moet daar eerst iets op vinden. Ik zal eens bij Lindeman informeeren.”

En deze bracht uitkomst. Het was al heel eenvoudig op deze manier: 2 December vertrok een klein reisgezelschap naar Parijs. Lot kon zich in Dordrecht hierbij aansluiten en meereizen tot de Fransche