is toegevoegd aan je favorieten.

Tusschen potten en pannen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was dat. Ze moest tevreden zijn. En Moeder zag zoo verlangend naar haar komst uit. Het leek of zij erdoor vooruitging, had Vader geschreven.

Een tegenslag was, dat Huug juist in Duitschland zou zitten, als zij in Holland kwam. Maar dien korten tijd moesten zij dan nog maar wachten. Zij hadden in ieder geval hun brieven toch, waarin zij al hun gedachten konden uitspreken.

Vijftien Juni arriveerde Zuster Hanni Haersma. Lot wachtte ’s avonds met spanning. Ze kwam met denzelfden trein als waarmee zij, Lotte, gekomen was, ruim een half jaar geleden. Hij zou nu al aan zijn. Over een uurtje kon ze hier wezen. Gauw nog een licht soupertje klaar maken, en Lot dacht aan den eersten avond, toen zij zoo royaal ontvangen was.

Ook Germaine liep geagiteerd rond. Zij was benieuwd of het ook zoo’n „heibij” zou zijn als Lotte. Neen hoor, ze moest tot nu toe niets van die Hollandsche meisjes hebben.

„Daar komt de auto,” riep Lot anderhalf uur later. Zij had gespannen geluisterd, en liep nu vlug door de openstaande tuindeuren het terras op. Uit de auto stapte een forsche Hollandsche verschijning.

„Lieve deugd, wat een kasteel van een huis,” hoorde Lot haar met een zware stem tegen Mijnheer Blankenbergh zeggen. Ze schoot in den lach. Dat leek haar een kordate 1 Niet bepaald het type voor Germaine. Verwelkomend trad zij naar voren.

„Hanni Haersma,” stelde de stoere zus zich met een stevige handdruk voor. „Blij U nog hier te zien, want mijn Fransch is abominabel. Ik schutter