is toegevoegd aan je favorieten.

Wat Wung met de zon deed

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Frits nam de lasso oordeelkundig in z’n hand, mikte, zwaaide het touw weg zonder veel hoop op succes. Wel deksels — de lasso bleef hangen.

„Hij zit, hij zit!!” schreeuwde Harry.

„Ssst jo, pas op, maak niet zo’n lawaai.”

„O, sorry, maar ik geloof, dat hij zit zeg, kan jij even lassowerpen!”

„Je kan het of je kan het niet, hè?” antwoordde Frits nederig.

Wung trok eens stevig aan het touw; het hield prachtig. ’t Was wel te wagen.

„Allo dan, de maan is nou ook op, ik ga ’t nou maar proberen. Saluut.”

„Succes I”

„Merci. Zeg, dwaal niet te ver af met de schuit. Als ik zometeen een stelletje menseneters achter me aan heb zitten, dan is ’t altijd makkelijk, te weten waar jullie zijn. Nou, salem lui.”

Hij sprong in ’t touw en kwam met een smak tegen de gladde rotswand aan. Hij was er echter op bedacht, en brak de schok met z’n voóruitgestrekte benen. Lenig als een aap klom hij met weergaloze behendigheid tegen het slingerende touw op, zwaaide z’n been over de rotspunt en was boven.

„’t Touw zullen we maar laten hangen, niet?” zei hij zacht maar duidelijk, „nou, tot straks.”

Zijn kleine gestalte stak een ogenblik als een silhouet af tegen de maanverlichte lucht. Toen was hij verdwenen.

Ir. Harry Beukelaar zat nog even op de rand van z’n bed, voordat hij zich ging uitkleden. Het was vandaag precies een jaar geleden, dat ze hem hier hadden gevangen gezet. Het was een jaar, maar het leek hem oneindig veel langer toe. Dag in dag uit had hij geen uitzicht gehad dan dit stoffige dal, rondom omgeven door blakerende rotsmassa’s. Dag in dag uit stond er diezelfde kale berg met de zon zengend op zijn flan-