is toegevoegd aan je favorieten.

Wat Wung met de zon deed

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar eigenlijk — wat heb ik er eigenlijk mee te maken? Zo maar bij zo’n hoge op bezoek! Omdat ik nou toevallig met jullie...”

„Lig nou niet te zeuren,” verzocht Harry vriendelijk, doch dringend, „jij hoort er bij. Nou we alles samen hebben gedaan, wou je er zeker tussen uit! Zeg nou maar, dat je verlegen bent!”

„Hu, verlegen...,” snoefde Frits.

„Nou, je gaat mee eenvoudig, of je wilt of niet, en — verdraaid, we zijn er al!”

Ze cirkelden boven Rotterdam.

Heel in de diepte was het drukke gewriemel aan de haven. Boten doorkruisten de watervlakte, hijskranen schommelden.

„Daar, een vliegtuig beneden ons,” wees Wung, die achter ’t stuur zat.

„Ja, warempel, een Lufthansa,” concludeerde Frits direct, „die zal ook wel op Waalhaven moeten landen.”

„We zullen vlak achter hem aan vliegen,” zei Wung, en duwde het hoogteroer van zich af, terwijl hij de energie-handle een flink stuk in-drukte. Ze daalden nu aanzienlijk. De Lufthansa was reeds dicht bij de grond, toen de Phoenix hem zover was genaderd, dat ze een honderd meter op gelijke hoogte achter hem vlogen. Wung liet het landingsstel zakken, en lette goed op, of hij de knip hoorde pakken, die het terugschuiven verhinderde.

„Nu weet ik in ieder geval zeker, dat er tenminste één wiel stevig zit,” lachte hij, „evenals toen in de Sahara. Het is natuurlijk nooit zeker, of ze allebei vastzitten, want je hoort maar één klik. We moeten dat nog eens veranderen, met sein-lampjes bijvoorbeeld. Dat is veiliger.”

Tussen zijn praten door had hij de auto-giro in werking gezet. Ze waren nu vlak bij de grond — even later, geen halve minuut na de landing van de Lufthansavliegmachine, raakten de wielen van de Phoenix de grond. Wung gaf nog even vol zon, zette de kist neer in een hoek van het terrein, vlak bij het restaurant en sprong