is toegevoegd aan je favorieten.

Orpa, het eiland in den Niger

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ORPA, HET EILAND IN DEN NIGER

bye”, om mij dan verbluft achter te laten. Iets dergelijks was mij nog nooit overkomen. In gedachten verzonken staarde ik door het open venster naar buiten, waar ik tusschen de sierlijke kruinen van de palmen door een tip van den oceaan ontwaarde. Wie en wat was deze Erkelens? Hoe kwam hij hier en waarom hulde hij zich in deze geheimzinnigheid. Zou het soms... Nee, dat kon niet, tusschen dezen man en Joost Landzaedt kon niet het minste verband bestaan. Ik trachtte mij zijn figuur en gelaat weer voor den geest te halen, de beteekenis van zijn woorden te peilen en er een zeker verband in te brengen. Doch het was tevergeefs, het bleef een raadsel voor me.

In de daarop volgende weken namen andere dingen mij zoo in beslag, dat ik de vreemde ontmoeting bijna vergat. Ik moest voor zaken geruimen tijd op reis langs de kust en kwam eerst tegen het begin van den regentijd in Monrovia terug. Daar vernam ik van Fah, dat Erkelens weer op bezoek geweest was. Daags daarna kwam er een Liberiaansche vrouw met de mededeeling, dat Erkelens zwaar ziek in haar woning lag en mij verzocht, hem eens te bezoeken. Zonder aarzelen ging ik met haar mee. Zij woonde aan den rand van de stad, dicht bij St. Paul’s River in een van die typische Liberiaansche woningen, die mij altijd aan Texas en Kentucky doen denken. Daar trof ik hem aan op een armoedig bed als een toonbeeld van ellende. Hoofdschuddend stapte ik op hem toe en vroeg of hij mij herkende. En tot mijn verwondering antwoordde hij in het Hollandsch:

„Zeker, zeker, en ik wist, dat je komen zou, Tomson.”

„Je bent toch een zonderling mensch, Erkelens.”

Hij antwoordde niet, knikte maar eens en bleef een poosje in gedachten voor zich uitstaren.

„Vertel me eens,” hernam ik, „hoe kom je hier verzeild?”

„Hier? Wel, dat is vrij eenvoudig. Het is het huis