is toegevoegd aan je favorieten.

Barta en de blokhut

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK I

DE KINDEREN VAN DENNELUST

„Kom, gaan jullie nu mee of niet?” riep Barta Telders tegen haar broertjes, „Ik ben klaar.” Ze stond in een wachtende houding; een dik touw hing in een grote streng gewonden als een sjerp over haar enen schouder, en in weinig onderscheidde ze zich van de twee jongens, die bij haar hoorden. Het korte, donkere haar was in een scheiding gekamd, juist als bij de jongens. En het korte broekje, dat ze bij haar trui droeg, leek precies op deze kledingstukken bjj de anderen, behalve, dat ze opzij een ritssluiting had.

Den vorigen zomer, toen ze met haar jeugdige tante en iets ouderen oom een vacantietocht op de fiets had gemaakt, hadden ze in Amsterdam zo’n short bij Denig gekocht. Barta had er toen veel gemak van gehad en oom Bas was haar toen Bart gaan noemen in plaats van Barta. Het meisje vond dat heel geschikt. Ze had toch altijd liever een jongen willen zijn dan een meisje. En thuiskomende, hadden de broertjes den naam Bart overgenomen.

Had het vacantietoilet langen tijd vergeten in de kast gelegen, nu, buiten, was het direct in